Lucht, dag 5: 'Ruim je kamer nou toch eens op!" ;-)

Een huis dat past bij je ziel bevestigd onbewust dat je goed bent zoals je bent. Het geeft een gevoel van thuiskomen. Kijk eens goed om je heen. Welke objecten kosten energie en welke géven juist energie? Wat zeggen deze spullen over jou en over je leven? Rommel die je laat rondslingeren of die zich ophoopt in huis verzwakt je energie; denk maar aan die zucht die je slaakt bij het zien van opgehoopte vaat, of dat gevoel van druk bij die stapel post. Overbodige spullen wegdoen en achterstallig onderhoud wegwerken werkt transformerend en biedt ruimte voor vernieuwing.
Affirmatie: Heldere energie vult mijn leven

______________________________________________________________________

Ik zit er redelijk doorheen. Klussen, werken, klussen en bij thuiskomst schoonmaken. Want; nieuwe kijkers, telkens 's ochtends vroeg. Ik heb de makelaar gevraagd geen bezichtigingen voor 10.00u, het belast me enorm om, nu de vermoeidheid toegeslagen heeft, 's ochtends voor dag en dauw mijn huis uit te zijn. Maar ik wordt niet echt gehoord. De laatste drie afspraken waren 's ochtends vroeg. En dat betekent - tot 's avonds laat muren witten in het nieuwe en 's avonds nog later de boel aan kant maken in het oude huis. Ik heb vreselijk behoefte aan een ochtend niets, maar dat zit er even niet meer in, de aankomende dagen.

Maandag ga ik over. En daarnet stond ik hoog op de ladder de bovenste keukenkastjes uit te mesten. Want die verhuizers, zo bedacht ik mij plots, zoeken de boel natuurlijk niet uit. Dus die broodbak uit het jaar nul en die koekjestrommel die niet werkelijk afsluit - zij zetten ze zonder pardon in mijn blinkende hoogglans keuken in het nieuwe huis. Maar ik wil ze daar niet meer. Ik wil zo licht mogelijk over.

Voordat ik deze nieuwe instructie voor dag 5 plaatste, stond ik 'em dus al uit te voeren. Nou. Vooralsnog knap ik er niet van op.

Ik raak steeds meer benauwd voor de verhuizing. Prachtig hoor, zo'n peperdure nieuwe keuken (vandaag werd 'ie geplaatsd) maar. Past dit wel bij mij? Zo spik en span?

Na alle investeringen van de laatste weken ben ik plots wat bang dat ik er 'to much' van maak. Een strak gestyled huis waar ik in de helderheid mijzelf misschien niet ga vinden. De keuken lijkt op een plaatje uit een boek. Van een plaatje kan ik niet eten.

En ook omheen alle verhuis-stress beweegt er van alles. Tussen mij en anderen is het allebehalve rustig. Op het grasveld vanmiddag voor mijn huis, waren er tranen. Vriendin en ik spraken over mijn teleurstelling in vriendschap. Mijn gemis aan betrokkenheid van anderen in mijn verhuizing. Ik voel me in de steek gelaten, ook door haar. Natuurlijk raak ik haar daarmee. En maak ik de zaak er alleen maar erger op. Ik ben labiel. Ik raak het vertrouwen kwijt. Ik doe appèl en roep vervolgens om het hardst dat 'niemand bewust zijn best moet gaan doen'. Omdat ik het dan helemaal niet meer vertrouw. Ik zet mensen vast in machteloosheid. Nog steeds roep ik om die liefde waarin het allemaal vanzelf zal gaan, die overvloedig is. Nog steeds vraag ik iets dat niet verstaan wordt, laat staan gegeven.

Mijn vriendinnen die moeder zijn. Die begrijpen wat ik bedoel - want die voelen dan voor hun pasgeboren kinderen. Gelukkig voelen zij het wel.

Ik ben een roepende in de woestijn want dat water dat ik zo verlang bestaat enkel in een fatamorgana. Een weerspiegeling van een oude behoefte die vast geraakt is, een herhaling waarin een jong deel van mij vast is komen te zitten.

Het doet pijn dat dit me niet gegeven is geweest. Het doet pijn om, nu en weer en nog steeds, die afwijzing te ervaren. Grenzen ontmoet je wanneer het verlangen te groot is. Zo groot dan anderen nee moeten zeggen. En wanneer ze van je houden pijnlijk machteloos raken omdat je verdriet ze raakt maar ze er niet in kunnen helpen.


Het studentenhuis aan de overkant van straat schalt mijn slaapkamer in. In de tijd dat ik hier heb gewoond, ben ik verscheidene malen op feestjes binnengelopen. In mijn pyama. In het holst van de nacht. In de zomer zet iedereen zijn ramen open.

'Stoor je je echt zo aan dat geluid'? vroeg ze, vanmiddag in het parkje, terwijl André Hazes over het grasveld schalde, voetbalsupporters en wanne-be-voetbalsupporters zich samen schoolden en voor de wedstrijd al lam waren. 'Maar die mensen hebben plezier. Dat is toch gezellig?' Ik vond het niet gezellig, vanmiddag, in het park. Jongens op scooters, gillende pubermeiden. Heel veel grensoverschrijdend lawaai. Ik moest er bijna van huilen. Voor mijn fris geschilderde huis, naar binnen dreunend, weer die herrie. Dat parkje, dat zo charmant leek, die mooie hoge bomen, al dat groen voor de deur. Had ik, gewezen jongerenwerker, niet kunnen vermoeden dit een prachtige hangplek was?

De muziek aan de overkant wordt almaar harder gezet. Nog maar iets schoonmaken dan. Slapen zal moeilijk worden.

Wat de affirmatie betreft:
Heldere energie is voor mij ook stille energie. Het is donkere, lawaaierige energie die op dit moment mijn leven vult.

0 reacties:

Een reactie posten

 
woord en beeld behoren caroline marike. ongevraagde verspreiding wordt niet op prijs gesteld. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Email bij nieuwe post?

Twitter Updates

Meet The Author